Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

"Κουράστηκα..."

Πάνε 5 χρόνια διακυβέρνησης από τα blue boys και το πάρτι στις 7 του Μάρτη. Θυμάμαι την αγανάκτηση που είχε συσσωρευτεί στον κόσμο από τις συνεχόμενες κυβερνήσεις των πράσινων "Χμερ" λίγο πριν τις εκλογές του '04 και τις ελπίδες που έτρεφε πλήθος κόσμου για μία καλύτερη διακυβέρνηση από τον ανιψιό του Καραμάν-Αλή τον Κωστάκη. Ματαιότητες. Λαμογιές, μίζες, νταβατζήδες και ότι άλλο είχε εισάγει στον πολιτικό μας πολιτισμό ο Κινέζος, διατηρήθηκε σαν καρκίνωμα εις βάρος του δημοκρατικού μας πολιτεύματος (λέμε τώρα). Ήρθε και αυτή η εισαγόμενη τεχνητή "κρίση" να μας δώσει άλλο ένα χαστούκι και να μας στείλει στο καναβάτσο λίγο πριν το μοιραίο νοκ άουτ. Ένα νοκ άουτ με δώρο άλλα τουλάχιστον 10 χρόνια πολιτικής αστάθειας που θα προέκυπταν εξαιτίας του νέου πράσινου ακλογικού νόμου της δήθεν αναλογικής δημοκρατίας. Και ξέρεται πως όλα αυτά δένουν πολύ όμορφα με κάποιο νέο κυπριακό ή εντάσεις στο χώρου του Αιγαίου. Ευτυχώς όμως έρχεται ο Γιωργάκης (ο οποίος τυχαίνει να είναι εγγονός και γιος πρώην πρωθυπουργών) για να μας δώσει τη λύση. Και παράλληλα τη χαριστική βολή στο πολιτικό σκηνικό όπως το βλέπουμε σημερα. Αυτό γιατί όπως δείχνουν τα πράγματα, μέσω πάντα των "αντικειμενικών" και "αντιπροσωπευτικών" (χαχα) δημοσκοπήσεων ο Γιωργάκης πάει με τις μηχανές στο φούλ για την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές. Οπότε θα μας γλιτώσει από τις απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις και τις τυχόν νέες "οικουμενικές" κυβερνήσεις και θα μας χαρίσει μία νέα τετραετία πράσινης εξουσίας. Ε, αν μετά από όλα αυτά δεν σιχαθεί ο κόσμος αυτά τα κόμματα και τα στελέχη τους δεν θα κάνει ποτέ ξαστεριά στον τόπο αυτό. Ελπίζουμε όμως πως αυτό θα είναι ότι πιο δυνατό ώστε να τους "εξορίσουμε" μια για πάντα από την σάπια πολιτική μας ζωή. Μπας και έρθει κανενάς "νέος" (όχι απαραίτητα μόνο σε ηλικία) και αλλάξει λίγο το παιχνίδι της Νεοελληνικής Δημοπρασίας. Κανένας που θα κάνει και καμιά δουλειά και δεν θα κουράζεται τόσο εύκολα από τα DVD. Γιωργάκη κράτα... Γερά...

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

Post-It

Να πως έγιναν τα Post-It μου στη δουλειά...



78 ημέρες περιμένωντας την Άνοιξη

...Γεια σας. Με λένε Γελένα και είμαι 17 ετών. Ζω στην Άσπρη Πόλη. Με τους γονείς μου. Και την γιαγιά μου. Η γιαγιά μου, κάθε βράδυ μου λέει ιστορίες. Πότε χαρούμενες και πότε σκοτεινές. Τις τελευταίες μέρες οι περισσότερες ιστορίες τις είναι σκοτεινές. Μου λέει για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο... Ήταν 6 Απριλίου του 1941 όταν τα γερμανικά βομβαρδιστικά σκοτείνιασαν το ουρανό και για τέσσερις μέρες ισοπέδωσαν το τελευταίο οχυρό αντίστασης στο δρόμο του Γ' Ράιχ προς την τότε Σοβιετική Ένωση. Χαλάσματα παντού, γκρεμίσματα, κλάματα, ο υπόκουφος θόρυβος των μηχανών των αεροπλάνων και σειρήνες να αντηχούν απ' άκρη σ' άκρη... Είναι οι ίδιες σειρήνες μου λέει η γιαγιά μου, που ακούμε και τώρα, 58 χρόνια μετά. Μόνο που οι μηχανές των αεροπλάνων δεν είναι οι ίδιες, είναι των τότε συμμάχων μας και πλέον δεν ακούγονται, είναι έξυπνες, όπως και οι βόμβες που ρίχνουν. Μας λένε πως έχουν ουράνιο αυτές οι καινούργιες γι' αυτό είναι και έξυπνες. Ποιος ξέρει. Μέσα στο σκοτάδι δεν μπορείς να το καταλάβεις... 78 νύχτες κρυβόμασταν στα καταφύγια μην μας βρει κάποια απ' αυτές τις έξυπνες «βόμβες διασποράς» οι οποίες περιείχαν 10,5 τόνους απεμπλουτισμένου ουρανίου. Ήμασταν τυχεροί. Δυστυχώς 2500 άμαχοι συμπολίτες μας δεν ήταν... Τώρα πια είμαι 27 ετών. Και έχω και 'γω μία κόρη. Κάθε πρωί πάω στη δουλειά μου περνώντας έξω από το κτίριο της κρατικής τηλεόρασης, το οποίο είχαν πετύχει οι έξυπνες βόμβες το βράδι της 26ης Απριλίου. Μισογκρεμισμένο ακόμη στέκεται, με ένα μνημείο από έξω για τους 16 ανθρώπους που χάθηκαν... Πέρασε μία δεκαετία λοιπόν και στις 24 Μαρτίου εφέτος, συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από εκείνη την ημέρα που ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί, χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, για μία ολόκληρη άνοιξη έως τις 10 Ιουνίου. Τα αεροπλάνα φύγαν και πάλι, δυστυχώς και η γιαγιά μου, αλλά μείναν τα μισογκρεμισμένα κτίρια να μας θυμίζουν εκείνες τις νύχτες. Ελπίζοντας πως θα είναι μόνο ιστορίες για τα εγγόνια μου....

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

Η Ώρα της Μουρλής!

Πρωτοπόροι και πάλι οι Έλληνες. Από τη μία οι οικολόγοι που τα παίρνουν από τις κυβερνήσεις. Αυτοί που το Σάββατο το βράδυ θα δώσουν ένα μήνυμα στον κόσμο ότι κάτι δεν πάει καλά. Από την άλλη ένα νέο κύμα οργανωμένη αντίδρασης κατά της δράσης. Αυτοί που θα ανάψουν όλα τα φώτα αύριο για να την "πούνε" στους φλώρους τους οικολόγους. Οι πρώτοι απλά γουστάρουν χωρίς καμία ανταμοιβή να κάνουν κάτι οργανωμένα. Οι άλλοι απλά θέλουν να πουν τι; Οτι δεν πρέπει να γίνονται συλλογικές αντιδράσεις; Τι μας λέγανε το Δεκέμβρη ότι η επανάσταση θέλει συλλογικότητα; Ο καθένας όπως νομίζει. Ο καθένας όπως μπορεί. Πάντως εμείς την είχαμε δώσει την λύση. Αλλαγή της θερινής ώρας την Ώρα της Γης στις 20.30. Οπότε όλοι θα είναι μείνουν ικανοποιημένοι. Τώρα ποιους τους τσίμπησε το κουνούπι - τίγρης είναι απορίας άξιο... Μάλλον εμένα... Ευτυχώς...

Σιγήν ιχθύος...

Λίγες ώρες πριν το σαββατοκύριακο και δεν έχω υλικό...
Είτε ξέμεινα, είτε το κρατώ καβάντζα για από δευτέρα...
Εντούτοις κάτι μου έχει κολλήσει στο μυαλό, και δεν λέει να φύγει...

Όπου κοιτάζω να κοιτάζεις
όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα
παράγκα, παράγκα, παράγκα του χειμώνα
κι εσύ μιλάς σαν πτώμα

Ο λαός,ο λαός στα πεζοδρόμια
κουλούρια μοιράζει και λαχεία
κοπάδια, κοπάδια, κοπάδια στα υπουργεία
αιτήσεις για τη Γερμανία

Κυράδες,φιλάνθρωποι παπάδες
εργολαβίες,ψαλμωδίες και καντάδες
Η Ευανθούλα κλαίει πριν να κοιμηθεί
την παρθενιά της βγάζει στο σφυρί

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει
στα καφενεία τσιγάρο,καλαμπούρι και χαρτί
Στέκει στο περίπτερο διαβάζει
φυλλάδες με μιάμιση δραχμή

Όχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι
Είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας
Είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας
Κι ο χαφιές που μας ακολουθεί.

Στίχοι - Μουσική : Διονύσης Σαββόπουλος

...όμορφοι τοίχοι




...μπογιατισμένοι με αγάπη... σαν τα δημοτικά τραγούδια... δίχως δημιουργούς... αυθαίρετα... όπως και οι άνθρωποι που τα κοιτούν... και φεύγουν ακάθεκτοι... για τον επόμενο τοίχο...



Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

25η Μαρτίου 1924

Ή αλλιώς... η επέτειος που δεν έζησα. Η χθεσινή μέρα για όλους τους Έλληνες ήταν γιορτή. Διπλή κιόλας. Η σημασία της και η αξίας της, αναλύθηκε ενδελεχώς από τους πολιτικούς αρχηγούς όπως και κάθε χρόνο, εν μέσω παρελάσεων. Αυτό που κανένας δεν ανέφερε όπως και τόσα χρόνια άλλωστε, είναι ένα άλλο γεγονός που έλαβε χώρα σαν χθες πριν από 85 χρόνια και θα μπορούσε να έχει αλλάξει άρδην το ρου της ιστορίας.
24 Μαρτίου του 1924 λοιπόν, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου παρουσιάζει τη νέα κυβέρνηση ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων. Η κυβέρνηση παίρνει την ψήφο της Βουλής και την επομένη, 25 Μαρτίου του 1924 μετά την παρέλαση και τον εορτασμό της εθνικής παλιγγενεσίας, τίθεται σε ψηφοφορία το ψήφισμα έκπτωσης της Δυναστείας και παράλληλης ανακήρυξης της Δημοκρατίας. 283 βουλευτές παρόντες, ψήφισαν άπαντες υπέρ της Δημοκρατίας. Η Βασιλική οικογένεια εξορίζεται και η πρώτη ελληνική Δημοκρατία επικυρώνεται με το δημοψήφισμα της 13ης Απριλίου του ιδίου έτους. Στο δημοψήφισμα το 70% του ελληνικού λαού ψηφίζει υπέρ της Δημοκρατίας.

Στις 25 Μαρτίου 1924 η Δ΄ Συντακτική Εθνοσυνέλευση εξέδωσε το ακόλουθο ψήφισμα:

Περί εκπτώσεως της Δυναστείας και ανακηρύξεως της Δημοκρατίας

  • Κυρύτει οριστικώς έκπτωτον την δυναστείαν των Γλυξβούργων στερεί όλα τα μέλη αυτής παντός δικαιώματος επί του Θρόνου και της Ελληνικής ιθαγενίας και απαγορεύει εις αυτά την εν Ελλάδι διαμονήν
  • Αποφασίζει να συνταχθεί η Ελλάς εις δημοκρατίαν κοινοβουλευτικής μορφής,υπό τον όρο εγκρίσεως της αποφάσεως αυτής δια δημοψηφίσματος, ούτινος αι λεπτομέρειαι, περιλαμβάνουσαι τον χρόνον, τον τρόπον της ενεργείας και τας εγγυήσεις της αμερολήπτου διεξαγωγής του, θέλουν κανονισθή δια Διατάγματος
  • Επιτρέπει την αναγκαστικήν απαλλοτρίωσιν των κτημάτων των ανηκόντων εις τα μέλη της εκπτώτου Δυναστείας. Κτήματα περιελθόντα εις μέλη της εκπτώτου Δυναστείας εκ δωρεάς του Δημοσίου, δήμων, κοινοτήτων ή νομικών προσώπων ή αποκτηθέντα ή κατασκευασθέντα δι΄ εθνικών εράνων, περιέρχονται αυτοδικαίως, άνευ ουδεμίας αποζημιώσεως, εις το Δημόσιον ή τους οικείους δήμους, κοινότητας ή νομικά πρόσωπα.
  • Ο Ναύαρχος Κουντουριώτης θέλει εξακολουθήσει να εκτελή ώς μέχρι τούδε, καθήκοντα ρυθμιστού του πολιτεύματος μέχρι συντάξεως του δημοκρατικού Χάρτου της Ελλάδος.
Όλα αυτά τα τόσο σημαντική χάνονται, με το νόθο δημοψήφισμα της 3ης Νοεμβρίου του 1935, το οποίο διενεργήθει από την διδακτορική κυβέρνηση του Γ. Κονδύλη. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι στο δημοψήφισμα το τρομακτικό 98% ψήφισε υπέρ της παλινόρθωσης της Βασιλείας στην Ελλάδα.

Πόσο αίμα θα γλιτώναμε άραγε αν παρέμενε το ψήφισμα εκείνης της μέρας...

Βίοι Αντίθετοι

Και οι δύο γεννημένοι στην αγκαλιά της Πίνδου. Ο ένας, γιος του Ωκεανού και της Τιθύος, ο Βασιλιάς Πηνειός ή Σαλαβριάς, με το άγγιγμα του Μίδα να τον ακολουθεί στο πέρασμά του, στα 205 km του μήκους του δίνει απλόχερα ζωή στην πλέον εύφορη περιοχή της χώρας, το θεσσαλικό κάμπο. Ο άλλος, γιος της Πίνδου, αδερφός του Αώου, του Αλιάκμονα και του Αχελώου, εγκαταλελειμμένος από τ' αδέρφια του, θυμωμένος έμεινε να παρασέρνει για 110 km τα πάντα στο διάβα του προς τον Αμβρακικό κόλπο. Από κει και τ' όνομά του. Άραχθος. Ο πρώτος, πλούσιος κατά την αρχαιότητα, έδωσε ζωή και ευμάρεια στους ανθρώπους που επέλεξαν να ζήσουν δίπλα του, ο άλλος έμελλε να ζήσει ως σύνορο για χρόνια πολλά, και να κάνει δύσκολη τη ζωή των ανθρώπων, οι οποίοι δεν μπόρεσαν ποτέ να τον τιθασεύσουν. Περάσαν τα χρόνια και από θεότητες, έγιναν και οι δύο απλές πηγές ανθρώπινων αναγκών. Ο πλούτος του Πηνειού, "γυάλισε" στο μάτι των ανθρώπων, και αυτοί κάνανε τα πάντα για τα πάρουν στα χέρια τους. Κάνανε φράγματα, γεωτρήσεις και ότι άλλο ήταν δυνατό για να τον αφαιμάξουν. Και τα κατάφεραν. Τον κατέστησαν τον πλέον βρώμικο, τα νερά του από γαλάζια "μαύρισαν" και μόνος του κάνει ότι μπορεί κάθε χρόνο για να φτάσει στη θάλασσα. Ο Άραχθος πάντα ατίθασος, έμεινε ακλόνητος. Γαλάζια δροσερά νερά κάθε χρόνο περνούν κάτω από τα περίφημα και ξακουστά πέτρινα γεφύρια του. Αυτόν οι άνθρωποι τον φοβήθηκαν, ακόμη και στα ρηχά νερά του, όπου και άφησε το μύθο του, στο γεφύρι της Άρτας. Έτσι συμφιλιώθηκαν μαζί του και τους άφησε να ζήσουν πλάι του. Πιο φτωχοί μα συνάμα πιο όμορφοι. Τώρα αυτός που θύμωσε είναι ο Πηνειός. Μα δε μπορεί να κάνει τίποτα. Τον έχουν αφήσει ετοιμοθάνατο να περνά κάτω από τα πόδια τους και αυτός τους το επιστρέφει με το νερό που τους δίνει. Είναι το ίδιο νερό αυτό που παλιοί τσιφλικάδες και νέοι κοτζαμπάσηδες ποτίζουν με κάθε είδους χημικά και απόβλητα. Αυτό το νερό πίνουν. Δεν είναι τυχαία η έξαρση καρκίνων στην περιοχή. Και αυτοί αντί να ζητήσουν συγγνώμη και να κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να ξαναγίνει Βασιλιάς ο Πηνειός, ζητούν να καταστρέψουν και τον Αχελώο, μόνο και μόνο για να σπέρνουν τα χωράφια τους με φυτείες που χρειάζονται τόσο νερό όσο καμία άλλη. Να ρημάξουμε λοιπόν κάθε υδάτινη πηγή, να κάνουμε ακόμα μία θυσία και ακόμα ένα βήμα προς την ερημοποίηση. Ο Πηνειός δεν θέλει τέτοιες θυσίες. Δεν θα αναστηθεί πίνοντας το "αίμα" ενός άλλου του αδερφού. Έτσι ο κάμπος δεν θα μακροημερεύσει, χωρίς αγρανάπαυση θα γίνει μία πελώρια έρημος όπου οι δημιουργοί της θα μπορούν να χτίζουν τα παλάτια τους στην άμμο της και ο Άραχθος, πάντα ατίθασος, θα τους θυμίζει τις ομορφιές που σκότωσαν για τις ματαιότητες τους...

Υ.Γ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει ότι ο Πηνειός δεν θα καταφέρει μέχρι το 2015 να πληροί τους στόχους της ευρωπαϊκής οδηγίας για την επίτευξη καλής κατάστασης των υδάτων. Αυτό, επισημαίνοντας ότι τα έργα αποκατάστασης συγχρηματοδοτούνται από την Ε.Ε., όμως οι ελληνικές αρχές πρέπει να το ζητήσουν.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

...Να ξαναγίνουμε φτωχοί

...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΌΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό... Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου... Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου»... Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής... Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας... Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί δια ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα... Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΈ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν... Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρομίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού;... Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς....

Όμορφα "επικίνδυνες" σκέψεις του Γιάννη Ξανθούλη
όλο το κείμενο στο http://www.enet.gr/online/online_print?id=24218620

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Η ποινικοποίηση της χαζομάρας...

...Αποφάσεις επί αποφάσεων, συσκέψεις επί συσκέψεων, διατάξεις επί διατάξεων, νέοι ευφάνταστοι νόμοι και όλα αυτά με έναν και μόνο σκοπό. Την καταστολή. Καμία σκέψη για αίτια και αφορμές, για κοινωνικές παθήσεις ετών, για ανισότητες, για προσπάθειες συγκάλυψης. Μόνο δράση. Και αντίδραση. Και ξανά δράση...

Δημιουργήσαμε ένα κράτος καταστολής και όχι ένα κράτος ευημερίας. Μας φυτέψανε σε ένα καναπέ, να βλέπουμε "τηλεπαιχνίδια" με το μάτι του Μεγάλου Αδερφού και εμείς τα βάλαμε στη ζωή μας. Γεμίσαμε τους δρόμους μας με κάμερες, προμηθευτήκαμε και εμείς από μία (για να μπορούμε να αποθανατίζουμε το κάθε τι, ακόμη και αν πρόκειται για θάνατο μετανάστη σε παραλιακή οδό από διερχόμενο όχημα, δες zougla.gr, έλεος) και άρχισε το κυνήγι των μαγισσών. Στο μεσαίωνα οι μάγισσες φορούσαν μαύρα μεγάλα καπέλα, τώρα τους δώσανε κουκούλες. Λες και αν τις απαγορεύσουν τις κουκούλες θα σταματήσουν τα έκτροπα. Αυτός που δεν έχει τίποτα να χάσει δεν φοβάται καμιά κάμερα. Τα έχει χάσει όλα και κυρίως την ελευθερία του. Όπως πριν 36 χρόνια, το Νοέμβρη. Τότε που κανείς τους δεν φόραγε κουκούλα. Έκτος και αν η κυβέρνηση θέλει να σταματήσει τα έσωθεν επεισόδια γνωστών και φίλων, για τους οποίους η κουκούλα κρίνεται απαραίτητη.

Όπως απαραίτητη κρίνεται και η γραβατά σε κάθε είδους "λαμογιά". Έτσι βανδαλίζουν τη χωρά δεκαετίες τώρα. Κρυμμένοι πίσω από όμορφες μάσκες και καλοσιδερομένα κουστούμια. Πρέπει να λερωθείς, με την καλή έννοια, για παράγεις έργο. Και αυτοί είναι πάντα "καθαροί" και "ατσαλάκωτοι" πίσω από τα γραφεία τους να αναπαράγουν την ίδια κρίση τα 30 τελευταία χρόνια. Την ακρίβεια που έγινε λιτότητα και προσφάτως κρίση.

...Το πιο όμορφο όμως δεν το έχουν δει, ακόμη. Στη βούληση τους για ομοιομορφία υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Αυτή που μας βρίσκει όλους στο έσχατο σημείο, έχοντας χάσει κάθε ελευθερία, ξύπνιους από το λύθαργο, να φοράμε τις ίδιες μάσκες, τις ίδιες κουκούλες και τις ίδιες γραβάτες απέναντί τους. Και τότε θα λερωθούν θέλωντας και μη...

Ας βγάλουν λοιπόν τις "γραβάτες" και θα φύγουν και οι "κουκούλες".

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

WE LOVE TO HATE- Το νέο αντικοινωνικό εργαλείο


Αντι-FACEBOOK
Μετά το Facebook, δημοφιλές ανά τον κόσμο εργαλείο δικτύωσης (networking), επικοινωνίας, θετικής κατά βάση έκφρασης μέσω σκουντημάτων (poke), εικονικών φιλιών και αγκαλιών, επιδοκιμασιών και σχολίων, ήρθε η σειρά του Hatebook (http://www.hatebook.org/). Πρόκειται για έναν ιστοχώρο-παρωδία του Facebook που επιτρέπει στα μέλη του να εκφράζουν το θυμό και την οργή τους με εφαρμογές παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιεί το Facebook, αλλά στο πλαίσιο της αντικοινωνικότητας και της εχθρότητας.

Οι εχθροί των εχθρών μου είναι φίλοι μου...
Ένα κόκκινο φόντο της φωτιάς, ένα προφίλ γεμάτο πράγματα ή άτομα που "μισείς", δυνατότητα ανάρτησης κουτσομπολιών, δημιουργία ψεμμάτων, φόρτωση φωτογραφιών "μίσους" και διάχυτη αρνητική ενέργεια.

Γκρρρρρρ...
Γκρινιάξτε ελεύθερα: Εάν αυτό που σας ενοχλεί είναι μια κακή ταινία στο σινεμά, ο συνάδελφος στο γραφείο που εποφθαλμιά τη θέση σας, μια λακούβα στο δρόμο προς τη δουλειά, μπορείτε να το προσθέσετε στο "Άλμπουμ Μίσους". Αντί για πληροφορίες "Σχετικά με εμένα" έχετε τη δυνατότητα να δηλώσετε γιατί "Εγώ είμαι καλύτερος από σένα" και αντί για τα "Ενδιαφέροντα" σας μπορείτε να πληροφορείτε τα άλλα μέλη σχετικά με τα ενδιαφέροντα που σας "τη δίνουν". Το Hatebook δε δίνει δεκάρα για το πού μένετε και εφόσον επιθυμείτε να συμπληρώσετε το σχετικό κουτάκι, σας υποδεικνύει να δηλώσετε ψεύτικα στοιχεία.

Όπως φαίνεται βέβαια, οι Γερμανοί κατασκευαστές της ιστοσελίδας δεν ενδιαφέρονται πια να τη διατηρήσουν, αφού όταν την επισκέπτεται κανείς αναδύεται ένα παράθυρο που ενημερώνει ότι είναι πλέον "προς πώληση".

...η ώρα που έχασα...

Σαββατόβραδο. Γλυκός καιρός. Άνοιξη. Στις βεράντες φωνές. Καθισμένοι όλοι στο τραπέζι, τα κεριά αναμμένα. Χωρίς μπουφάν, με μια ζακέτα στους ώμους, ξεχνώντας το κρύο που φορτώθηκαν τους τελευταίους μήνες. Όλοι τους έτοιμοι, σαν να περιμένουν κάτι. Ή κάποιον. Μια μαγεία διάχυτη τους κάνει να φαίνονται σαν εικόνες Αγίων. Δείχνουν αποφασισμένοι. Κατασταλαγμένοι. Η τηλεόραση στο βάθος συνοδευτικά με τις κουβέντες τους δημιουργεί μια συμφωνία ότι έφτασε η ώρα. Ένας από αυτούς τους παράξενους ήρωες σηκώνεται αργά αλλά σταθερά για να ξεκινήσει την τελετουργία. Μπαίνει στο σπίτι και πλησιάζει τη είσοδο. Έντρομος γυρνά το κεφάλι του. Τα χείλια του μαγκώνονται ανάμεσα στα δόντια του καθώς γεμάτος απορία ανοίγει την κάθε του αίσθηση για να καταλάβει τι έγινε. Οι άλλοι ακολουθούν. Επικρατεί σύγχυση. Ταραχή. Κουβέντες δυνατές σε πιο άγριο ύφος έρχονται να αντικαταστήσουν τις ευχάριστες συζητήσεις τους. Πρόσωπα σκληρά, σχεδόν πετρωμένα. Αισθάνονται προδομένοι. Κάτι ταρακούνησε συθέμελα την πίστη τους. Ο χρόνος που είχαν στη διάθεση τους τελείωσε. Οργή τους πλημμύρισε. Η κουστουμαρισμένη φιγούρα στην τηλεόραση συνέχιζε να επαναλαμβάνει το μαντάτο :
"...με έκτακτη απόφαση του υπουργείου... ανακοινώνεται πως η μετάθεση της ώρας για την εαρινή περίοδο δεν θα πραγματοποιηθεί τα ξημερώματα της Κυριακής στις 03.00, αντ' αυτού μετατίθεται για τις 20.30 σήμερα Σάββατο 28 Μαρτίου 2009. Παρακαλούνται λοιπόν οι πολίτες να γυρίσουν τα ρολόγια τους μία ώρα μπροστά έτσι ώστε στις 20.30 να δείχνουν 21.30..."
-Μα καλά και με την Ώρα της Γης τι θα γίνει;
-Α, καλά... Αυτή την ώρα τη χάσαμε προ πολλού...

Doomsday Clock
http://en.wikipedia.org/wiki/Doomsday_Clock

Ανταπόκριση από το μέτωπο...

Στο δρόμο για τη Βαγδάτη. Κάπως έτσι θα μπορούσα να παρομοιάσω το χθεσινοβραδινό ταξιδάκι της επιστροφής. Σας είχα πει ότι αυτά τα ταξίδια είναι γεμάτα ευφάνταστες εκπλήξεις προσφορά του κ. Σουφλιά. Μία πολλή ευχάριστη ταλαιπωρία που τα είχε όλα. Κατ' αρχήν βοήθησε και ο καιρός. Ασταμάτητη βροχή με τις αναμενόμενες συνέπειες. Οδηγάρες που δεν ξέρουν τι τους γίνεται και απλώς πάνε σε μία λωρίδα αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει γύρω τους και άλλοι τολμηροί και ταχύτατοι να περνάν από δίπλα σου σαν οδηγοί formula. Σε όλο αυτό το μπάχαλο εν μέσω καταιγίδας, προσθέτουμε και την ευγενική χορηγία του υπουργείου ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ., το οποίο είχε την φαενή ιδέα να απογορεύσει την κυκλοφορία των οχημάτων στις 2 από τις 3 λωρίδες για περισσότερα από 10 km, λίγο πριν την είσοδο της Αθήνας, με αποτέλεσμα όλος ο κυκλοφοριακός φορτος να συγκεντρώνεται στην μία εναπομείνουσα λωρίδα κυκλοφορίας και προφανώς και στη Λ.Ε.Α. την οποία στην Ελλάδα την κάνουμε ότι γουστάρουμε πάντως όχι Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης. Τωρά γιατί εν μέσω βροχής, Κυριακή βράδυ, με την αναμενόμενη επιστροφή δύο λωρίδες ήταν κατέλλειμένες απο 2 μόλις μηχανήματα τα οποία προφανέστατα δεν δουλεύανε είναι πρωτοφανές. Ας συνεχίσουμε όμως.
Έχοντας καταλάβει όλο το οδόστρωμα οι αμέριμνοι ταξιδιώτες δεν υπολόγισαν τα υπόλοιπα ευτράπελα της επιστροφής. Έτσι τη στιγμή που υπήρχε ανάγκη να περάσει ένα ασθενοφόρο μέσα απο αυτό το μποτιλιάρισμα επικρατήσε χάος. Ούτε Λ.Ε.Α. υπήρχε, ούτε κάποιος διάδρομος εξυπηρέτησης. Ίσως αυτός που το είχε ανάγκη να μην βιαζόταν και τόσο. Βέβαια σε όλο αυτό το όμορφο ταξίδι προσθέστε και πέντε (5) αυτοκίνητα τα όποία είχαν παραδόσει "πνεύμα" επί της Λ.Ε.Α. 5 επιβατηγα οχήματα! Τα οποία προφανώς και είχαν περάσει Κ.Τ.Ε.Ο. Ευτυχώς! Αυτά τα όμορφα και μία καθυστέρηση τριών τετάρτων της ώρας προσθέθηκε με δωρεά αιτία ποιού;
Όλων μας. Υπουργεία, υπηρεσίες, δρόμοι, έργα, και προπάντων εμείς, οι πιο επιθετικοί οδηγοί της Ευρώπης (yes!) οι πιο ανεύθυνοι και πρωτοπόροι στα τροχαία δυστυχήματα (δημιουργόντας εθνικές οδούς νεκροταφεία) δημιουργήσαμε και δημιουργούμε όλες τις κατάλληλες συνθήκες για να ταλαιπωρούμε εμάς και τους υπολοίπους συν;ταξιδιώτες μας.


Τσαγκαροδευτέρα σου λέει μετά!!! Άντε και καλή εβδομάδα!!!

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Μία φωτογραφία για το δρόμο...

...τότε που τα ποτάμια ζούσαν...
Φωτογραφία : Τάκης Τλούπας
...περισσότερα σύντομα...

Highway to ...?

Άλλη μία Παρασκευή, πριν από ακόμη ένα μικρό ευχάριστο διάλειμμα σε συσκευασία Σαββατοκύριακου, ένα "σάλτο μορτάλε" στο εθνικό οδικό δίκτυο της Αποικιακής Δημοκρατίας της Ζιμπάμπουε στα Βαλκάνια. Μία ευχάριστη βόλτα σε δρόμους μίας άλλης εποχής, γεμάτους νέα δρώμενα, που θα σας κρατήσουν σε εγρήγορση μέχρι να φτάσετε στον πολυπόθητο προορισμό σας.Λακκούβες - κρατήρες στη μέση του οδοστρώματος, μπαλώματα σε ύψος βουνού για την απόσβεση της αγοράς των νέων σας αμορτισέρ, οδοστρώματα σε σχήμα τραγανιστών πατατακίων με γεύση barbeque από τις διαχύσεις καυσαερίων και όλα αυτά στη μοναδική τιμή των 15 € και οι βενζίνες δικές σας.

-Μα καλά τα 15 € από που προκύπτουν;
-Σας παρακαλώ κύριε μου. Πώς θα αναβαθμίσουμε τις υπηρεσίες που σας παρέχουμε;
-Πώς;
-Με διόδια. Κοιτάξτε πως έχει το πράγμα.
Κατ' αρχήν αυτός ο δρόμος δεν είναι δικός σας. Ούτε του ελληνικού δημοσίου. Είναι της αναδόχου κατασκευάστριας εταιρείας για όσα χρόνια προβλέπει η σύμβαση της, συνήθως 20 με 30 χρόνια. Εμείς λοιπόν παραλάβαμε χάος. Για να σας κάνουμε ανθρώπους δεν θα βάλουμε και λεφτά από την τσέπη μας. Εσείς θα το πληρώσετε το "μάρμαρο". Πληρώστε λοιπόν κάτι λίγο, εν μέσω κρίσης, και εμείς σε 10 χρονάκια που θα έχουμε αποσβέσει το έργο με τα λεφτουδάκια σας ΘΑ σας την έχουμε έτοιμοι την εργάρα σας. Άντε να υπολείπονται κάτι μερεμετάκια.

-Και μετά; Δεν θα πληρώνουμε κάτι ε;
-Συγνώμη αλλά μάλλον μας κάνετε πλάκα. Εννοείται πως θα πληρώνετε. Για τη δήθεν συντήρηση του έργου. Ή καλύτερα για τη συντήρηση των μεγαλοτσεπών. Αλλά πολύ με κούρασες αδερφέ. Πήγαινε τώρα και γίνε θυσία στους δρόμους και κάτι θα κάνουμε ειδικά αν σκοτωθούν και καμιά τριανταριά παιδάκια. Άντε πολύ με κούρασες.

Αυτά τα όμορφα ζούμε για καμιά πενηνταριά χρόνια. Απλώς τώρα τα λεφτά τα πολλά τα τρώνε οι ανάδοχοι.

Άντε και καλή επιστροφή...