Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

78 ημέρες περιμένωντας την Άνοιξη

...Γεια σας. Με λένε Γελένα και είμαι 17 ετών. Ζω στην Άσπρη Πόλη. Με τους γονείς μου. Και την γιαγιά μου. Η γιαγιά μου, κάθε βράδυ μου λέει ιστορίες. Πότε χαρούμενες και πότε σκοτεινές. Τις τελευταίες μέρες οι περισσότερες ιστορίες τις είναι σκοτεινές. Μου λέει για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο... Ήταν 6 Απριλίου του 1941 όταν τα γερμανικά βομβαρδιστικά σκοτείνιασαν το ουρανό και για τέσσερις μέρες ισοπέδωσαν το τελευταίο οχυρό αντίστασης στο δρόμο του Γ' Ράιχ προς την τότε Σοβιετική Ένωση. Χαλάσματα παντού, γκρεμίσματα, κλάματα, ο υπόκουφος θόρυβος των μηχανών των αεροπλάνων και σειρήνες να αντηχούν απ' άκρη σ' άκρη... Είναι οι ίδιες σειρήνες μου λέει η γιαγιά μου, που ακούμε και τώρα, 58 χρόνια μετά. Μόνο που οι μηχανές των αεροπλάνων δεν είναι οι ίδιες, είναι των τότε συμμάχων μας και πλέον δεν ακούγονται, είναι έξυπνες, όπως και οι βόμβες που ρίχνουν. Μας λένε πως έχουν ουράνιο αυτές οι καινούργιες γι' αυτό είναι και έξυπνες. Ποιος ξέρει. Μέσα στο σκοτάδι δεν μπορείς να το καταλάβεις... 78 νύχτες κρυβόμασταν στα καταφύγια μην μας βρει κάποια απ' αυτές τις έξυπνες «βόμβες διασποράς» οι οποίες περιείχαν 10,5 τόνους απεμπλουτισμένου ουρανίου. Ήμασταν τυχεροί. Δυστυχώς 2500 άμαχοι συμπολίτες μας δεν ήταν... Τώρα πια είμαι 27 ετών. Και έχω και 'γω μία κόρη. Κάθε πρωί πάω στη δουλειά μου περνώντας έξω από το κτίριο της κρατικής τηλεόρασης, το οποίο είχαν πετύχει οι έξυπνες βόμβες το βράδι της 26ης Απριλίου. Μισογκρεμισμένο ακόμη στέκεται, με ένα μνημείο από έξω για τους 16 ανθρώπους που χάθηκαν... Πέρασε μία δεκαετία λοιπόν και στις 24 Μαρτίου εφέτος, συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από εκείνη την ημέρα που ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί, χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, για μία ολόκληρη άνοιξη έως τις 10 Ιουνίου. Τα αεροπλάνα φύγαν και πάλι, δυστυχώς και η γιαγιά μου, αλλά μείναν τα μισογκρεμισμένα κτίρια να μας θυμίζουν εκείνες τις νύχτες. Ελπίζοντας πως θα είναι μόνο ιστορίες για τα εγγόνια μου....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου